ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က သူေဌးႀကီး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူက ”ေန႔တိုင္း ကုသိုလ္ျဖစ္ေစရမယ္” လို႔ အဓိ႒ာန္ၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို အိမ္မွာ ဆြမ္းခံၾကြေစပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆြမ္းေလာင္းလွွွွွွွွွွွွွွွွွွဴလာလိုက္တာ ကာလတစ္ခုမွာေတာ့ သူတို႔ ရပ္ကြက္ကို သူခိုးသူ၀ွက္ေတြ မၾကာခဏ လာလာကပ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇနီးလုပ္သူက အိမ္ၿခံ၀င္းတံခါးကို အၿမဲပိတ္ခိုင္းထားလိုက္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြက ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးကိုၾကည့္ၿပီး ျပန္လွည့္သြားၾကပါတယ္။ ပထမေတာ့ အိမ္ရွင္သူေဌးႀကီးက စီးပြားေရးအလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနတဲ့အတြက္ သတိမထားမိပါဘူး။ တစ္ေန႔ အလုပ္အားတဲ့ရက္ သံဃာေတာ္ေတြ ၾကြမလာတာ ေတြ႕တာနဲ႔ အိမ္ရွင္ဇနီးကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။

“ရွင္မေရ အိမ္မွာ သံဃာေတာ္ေတြေကာ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းခံၾကြရဲ႕လား”

“အခုတေလာ မၾကြျဖစ္ၾကပါဘူး”

“ဟင္…. ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“အခုတေလာ ရပ္ကြက္မွာ သူခိုးေတြ ကပ္ကပ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္တံခါးကို အၿမဲေသာ့ခတ္ထားရတယ္”

“အို.. ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ေစာေစာကေျပာေရာေပါ့။ ဆြမ္းဒါနကုသိုလ္ကေတာ့ မရလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ဆြမ္းေလာင္းႏိုင္ေအာင္ေတာ့ စီစဥ္ေပးပါဦးမယ္”

အိမ္ရွင္သူေဌးႀကီးက အိမ္ရွင္မကို အဲဒီလိုေျပာၿပီး သူနဲ႔သိကြ်မ္းတဲ့ လူငယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ဆီ သြားပါတယ္။ လူငယ္ေလးကိုေတြ႕ေတာ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး

“ေမာင္ရင္ေလးရယ္ ဦးတို႔တံခါးကို အထူးလံုၿခံဳေအာင္ ေစာင့္ေပးပါ။ ရဟန္းသံဃာေတြ ၾကြလာတဲ့အခါ တံခါးဖြင့္ေပးၿပီး၊ သံဃာေတြ အိမ္ထဲေရာက္တဲ့အခါ တံခါးကို ေသခ်ာျပန္ပိတ္ေပးပါ။ ေမာင္ရင္ေလးအတြက္လည္း လခမ်ားမ်ား ေပးပါ့မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

လူငယ္ေကာင္းေလးကလည္း “ကြ်န္ေတာ္ ဦးတို႔ စိတ္တိုင္းက် ေဆာက္ရြက္ေပးပါ့မယ္” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ လူငယ္ေလးဟာ သူေဌးႀကီးအိမ္မွာ တံခါးေစာင့္ရာထူး ရသြားေရာပဲ ဆိုပါေတာ့ အလုပ္၀င္ကတည္းက လူငယ္ေလးဟာ သူ႔ရဲ႕စိတ္ကို အထူးပဲ ေစာင့္ေရွာက္ထားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္အမူအရာတိုင္းကို သတိကပ္ထားပါတယ္။

ရဟန္းသံဃာေတြ ၾကြလာလို႔ တံခါးဖြင့္ရၿပီဆိုရင္ လူငယ္ေလးက “ငါ့ရဲ႕ တံခါးဖြင့္ေပးမႈေၾကာင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ဆြမ္းခံၾကြ ဘုဥ္းေပးႏိုင္ပါေစ။ အိမ္ရွင္ မိသားစုေတြလည္း ကုသိုလ္၀တ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ျပဳႏိုင္ၾကပါေစ” လို႔ ေမတၱာစိတ္ကေလး ညြတ္ၿပီး ျပန္ပိတ္္ပါတယ္။

သံဃာေတာ္ေတြ အိမ္ထဲေရာက္တဲ့အခါမွာလည္း ဆြမ္းစားဖို႔အတြက္ ကူလုပ္ေပးျပန္ပါတယ္။ ကူလုပ္ေနတဲ့အခါတိုင္း အလုပ္တစ္ခုလို သေဘာမထားဘဲ၊ ကုသိုလ္ေတြလို႔ပဲ သေဘာထားၿပီး ေမတၱာစိတ္ကေလးကို အထူးညြတ္ညြတ္ၿပီးကူပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြ ဆြမ္းစားၿပီးလို႔ သရဏဂံု သီလေပးတဲ့အခါ ၀င္ယူသလို၊ တရားေဟာၿပီးလို႔ အလွဴရွင္ျဖစ္တဲ့ အိမ္ရွင္ေတြက ေရစက္ခ် အမွ်ေပးေ၀တဲ့အခါမွာလည္း စိတ္ကေလးကို အထူးပဲ သတိကပ္ၿပီး ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ သာဓုေခၚပါတယ္။

အလုပ္တိုင္းကို အလုပ္လို သေဘာမထားဘဲကုသိုလ္ေတြလိုပဲ ႏွလံုးသြင္းထားမိတဲ့အတြက္ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ကို ပင္ပန္းတယ္လို႔ အာရုံမျပဳမိေတာ့သလို “ငါက ဒီအိမ္မွာ တံခါးေစာင့္ရတဲ့ အနိမ့္ဆံုး ရာထူးပဲ” ဆိုၿပီးလည္း သိမ္ငယ္မေနေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေသလြန္တဲ့အခါမွာေတာ့ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားႀကီးဟာ ယာမာနတ္ျပည္မွာ သြားျဖစ္ပါတယ္။ တံခါးေစာင့္လူငယ္ေလးကေတာ့ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ အလြန္လွတဲ့ ေရႊဗိမာန္ႀကီးနဲ႔ သြားျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္လွတဲ့ နတ္သမီးေတြကလည္း တစ္ဖက္ငါးရာနဲ႔ပါ။ နတ္သမီးေလးေတြက သူ႔ကို ဘယ္လိုေခၚၾကသလဲဆိုေတာ့ “ကိုကို တံခါးေစာင့္နတ္သားေလး” တဲ့။ လူ႔ျပည္က တံခါးေစာင့္ဘ၀ကေန ေရာက္လာတဲ့အတြက္ “ကိုကို တံခါးေစာင့္ နတ္သားေလး” လို႔ ေခၚၾကတာပါ။

က်န္တဲ့၀န္းက်င္က နတ္သားေတြကလည္း တံခါးေစာင့္ နတ္သားေလးလို႔ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ နတ္သားတစ္ျဖစ္လဲ လူငယ္ကေလးကလည္း သူ႔ကို တံခါးေစာင့္နတ္သားေလးလို႔ ေခၚၾကတာကို လံုး၀စိတ္မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီလိုေခၚတဲ့အတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ပိုေတာင္ဂုဏ္ယူပါသတဲ့။ သူ႔ရဲ႕ သာမန္ တံခါးေစာင့္အလုပ္ကေလးက ဒီဘ၀ေရာက္ေအာင္ ပို႕ေပးလိုက္လို႔ပါတဲ့။ ဒီစာေရးေနဆဲ၊ ဒီစာဖတ္ေနဆဲမွာ တံခါးေစာင့္ နတ္သားကေလးကေတာ့ နတ္သမီးတစ္ဖက္ငါးရာနဲ႔ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္အထိ ေပ်ာ္ရႊင္ဆဲရွိခ်င္ရွိဦးမွာပါပဲ။

*************

ခႏၶာရွိေနတဲ့အတြက္ မိသားစုရွိေနတဲ့အတြက္ အရြယ္ေရာက္လာရင္ ၀န္တမ္းေတာ့ လုပ္ရမွာပါ။ ပုဂၢလိက၀န္တမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အစိုးရ၀န္တမ္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေပါ့။

ဒီေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္လို၀န္ထမ္းပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျဖတ္သန္းမလဲ။

ကိုးနာရီခြဲ ဆယ္နာရီေလာက္ ရုံးတက္၊ ေလးနာရီခြဲေလာက္ ရုံးဆင္း၊ ရုံးခ်ိန္ အလုပ္အားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ စုစု, စုစုနဲ႔ သူတစ္ပါးအတင္းေျပာ၊ ကိုယ့္ထက္သာသြားတဲ့လူကို မနာလို ဣႆာမစၦရိယျဖစ္၊ ၀န္ထမ္းဘ၀ကို အဲဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျဖတ္သန္းမလား ……?

…………………………………

အဲဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျဖတ္သန္းရင္ေတာ့ ေသတဲ့အခါ အထက္မတက္ဘဲ ေအာက္စိုက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရင္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ လူ႔ဘ၀ကို ရထားတာပါ။ နိဗၺာန္မရေသးရင္ေတာင္ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိေလးေတာ့ ေနသြားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

အဲဒီအတြက္ အဓိက,ကေတာ့ စိတ္ကေလးပါပဲ။ ေကာင္းတာျပဳခ်င္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ၊ မေကာင္းတာျပဳခ်င္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ကေလးကို ျမင့္ျမတ္တဲ့လမ္းေၾကာင္းေလးေပၚကို တင္ေပးလိုက္ရုံပါပဲ။

အသိေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ လုပ္ပါတယ္။ သူက ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုကို အေသလက္ကိုင္ထားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္က “ေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ ေကာင္းတဲ့အက်ိဳး ေပးမယ္၊ မေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ မေကာင္းတဲ့အက်ိဳး ေပးမယ္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးပါ။

ဒီေဆာင္ပုဒ္ကေလးကို သူက တစ္ေန႔သံုးႀကိမ္ေလာက္ ရင္ထဲေရာက္ေနေအာင္ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ပါသတဲ့။ အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ကေလးနဲ႔ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ပါသတဲ့။

ဒီေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ ရာထူးေလးေတြ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ တိုးတိုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုမၸဏီရဲ႕စရိတ္နဲ႔ပဲ အျပင္သင္တန္းေတြပါ တက္ခြင့္ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူနဲ႕အတူတူ အလုပ္၀င္ဖက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕အေပၚ အၿမဲ၀န္တိုေနပါသတဲ့။

အဲဒီ၀န္တိုေနတဲ့ သူနဲ႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မိတ္ေဆြဟာ ရာထူးက တိုးတိုးမလာဘဲ ဒံုရင္းဒံုရင္းအတိုင္းပါပဲတဲ့။

ဒါကိုၾကည့္ၿပီး သူက ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းျပန္သလဲဆိုေတာ့ “ေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ ေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးေပးတယ္၊ မေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ မေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးေပးတယ္” လို႔ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ပါသတဲ့။ ႏွလံုးသြင္းတဲ့ေနရာမွာ သူတစ္ပါး ရာထူးမတက္တာကို ၀မ္းသာစိတ္နဲ႔ ႏွလံုးသြင္းတာမဟုတ္ဘဲ မေကာင္းတဲ့စိတ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးကို သံေ၀ဂစိတ္နဲ႔ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္တာပါတဲ့။

ေကာင္ေလးက သူ႔ရဲ႕လက္ေတြ႕ဘ၀နဲ႔ အသံုးတည့္ေနလို႔ ဆင္ျခင္ေနေပမယ့္ သူ ျခင္ဆင္ေနတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးက ဘယ္ပါဠိက လာတယ္ဆိုတာေတာ့ သူ မသိပါဘူးတဲ့။ တကယ္ေတာ့ ပါဠိကို သိတာမသိတာက သိပ္ၿပီးအေရးမႀကီးလွပါဘူး။ ကိုယ္နားလည္တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာ အသံုးတည့္ေနရင္ ၿပီးတာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြကေတာ့ ပါဠိေလးကို ဗဟုသုတအျဖစ္ မွတ္ထားလိုက္ပါဦး။

ကုသလံ အန၀ဇၨ သုခ ၀ိပါက လကၡဏံ

ကုသိုလ္ဟာ အျပစ္ကင္းၿပီး ေကာင္းက်ိဳးကိုေပးျခင္း လကၡဏာရွိတယ္။

အကုသလံ သာ၀ဇၨ ဒုကၡ ၀ိပါက လကၡဏံ

အကုသိုလ္ဟာ အျပစ္ႏွင့္တကြ မေကာင္းက်ိဳးကိုေပးျခင္း လကၡဏာရွိတယ္

ဒါက ပါဠိရွိတဲ့အတိုင္း တိုက္ရိုက္ ျမန္မာျပန္ ေပးတာပါ။ တကယ္လို႔ ကိုယ္က ပါဠိေလးပါတြဲၿပီး ဆင္ျခင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဆင္ျခင္လို႔ရေအာင္ပါ။

ဘယ္လိုပဲဆင္ျခင္ဆင္ျခင္ ကိုယ့္ရဲ႕လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာ အသံုးတည့္ေနဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။

ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္မွာ သိဖို႔ရယ္၊ က်င့္ဖို႔ရယ္ ဆိုၿပီး အဆင့္ႏွစ္ဆင့္ ရွိပါတယ္။ ပထမ သိေအာင္ ေလ့လာရပါမယ္၊ ဒုတိယအသိကို အေျခခံၿပီး လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးၾကည့္ရပါမယ္။

ကဲ… ဥပမာပဲ ထားပါေတာ့။ ျမန္မာ့အသံက ေဆးပညာရပ္ဆိုင္ရာ တစ္ခုကို ထုတ္လႊင့္ေတာ့မယ္ ဆိုပါစို႔။ အသံလႊင့္ဖို႔အတြက္ တစ္ေယာက္တည္း လႊင့္လို႔ မရပါဘူး။ အနည္းဆံုး ၀န္တမ္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ လုပ္ၾကရေတာ့မွာပါ။ အသံလႊင့္ဖို႔ ေဆးပညာဆိုင္ရာစာစုကို ကြန္ျပဴတာ စာစီမယ္၊ စာစီတဲ့သူကလည္း “ငါစီလိုက္တဲ့ စာေလးဖတ္ၿပီး ျပည္သူ ျပည္သားေတြ ေဆးဗဟုသုတေလးေတြရၿပီး ကိုယ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ” ဆိုၿပီး ေမတၱာစိတ္ညြတ္ၿပီး စာစီမယ္ဆိုရင္ ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။

ဒီလိုပါပဲ အသံလႊင့္ခ်က္ကို ဖတ္ၾကားမယ့္သူ၊ အသံဖမ္းမယ့္သူ၊ စက္ကိုႀကီးႀကပ္မယ့္သူ၊ မီးကိုဂရုစိုက္ၿပီး ၾကည့္ေပးမယ့္သူ၊ အသံလႊင့္ေနတုန္း ၀င္းတံခါးကို ေစာင့္ေပးေနမယ့္သူ စသည္ျဖင့္ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

အသံလႊင့္ဖို႔ စီစဥ္အားထုတ္သူအားလံုးဟာ အလုပ္လုပ္ေနၾကဆဲမွာ “ငါတို႔ထုတ္လႊင့္တဲ့ ေဆးပညာ ဗဟုသုတေလးေတြကို နားေထာင္ၿပီး ျပည္သူျပည္သားေတြ ေဆးပညာဗဟုသုတေတြ ရၾကပါေစ၊ ကိုယ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ။ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ” လို႔ ေမတၱာစိတ္ကေလးညြတ္ၿပီး လႊင့္ေနရင္ ေမတၱာကုသိုလ္ေတြ တစ္ေလွႀကီး ရေနတာပါ။

ဒီလို ေကာင္းတဲ့စိတ္ကေလး ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြကလည္း ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ျဖစ္ေနမွာျဖစ္သလို ေသလြန္တဲ့အခါမွာလည္း နတ္ျပည္မွာ နတ္သမီး တစ္ဖက္ငါးရာက အသင့္ႀကိဳေနဦးမွာပါ။ ကိုယ္က အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္လည္း နတ္သမီးလွလွေလး ျဖစ္ဦးမွာပါ။

ေနာက္အက်ိဳးတစ္ခုကေတာ့ အဘိဓမၼာ သေဘာတရားအရ စိတ္ဆိုတာ အာရုံႏွစ္ခု ယူလို႔ရတာ မဟုတ္ေတာ့ ေမတၱာစိတ္ကေလး ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး မနာလို၀န္တိုတတ္တဲ့ ဣႆာမစၦရိယစိတ္လည္း ျဖစ္မေနေတာ့ပါဘူး။ မေကာင္းတဲ့စိတ္က ကိုယ့္သႏၱာန္မွာ ရွိမေနတဲ့အတြက္ ေနရထိုင္ရ လုပ္ရကိုင္ရတာလည္း ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ပါတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ အလုပ္လုပ္ရတာလည္း ပင္ပန္းတယ္လို႔ မထင္ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီအရသာဟာ ဘာနဲ႔မွလဲလို႔ မရပါဘူး။

အလုပ္အားေနတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာလည္း အပိုအဆစ္အေနနဲ႔ ရုံးမွာ တံျမက္စည္းလွည္းေနလိုက္မယ္၊ ျပတင္းေပါက္တံခါးေတြကိုလည္း အ၀တ္စုတ္ကေလးတစ္ခုနဲ႔ ဖုန္လိုက္သုတ္ေပးေနလိုက္မယ္၊ ေသာက္ေရအိုးေတြကို ေရျဖည့္မယ္၊ ေသာက္ေရခြက္ကေလးေတြကို တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာမယ္၊ အမ်ားသံုး အိမ္သာကိုလည္း သန္႔ရွင္းေရး သြားလုပ္ေပးေနလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ပိုက္ဆံမကုန္ဘဲနဲ႔ ကုသိုလ္ေတြ ရေနတာပါ။

ေနာက္ အပိုအဆစ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ရုံးဆင္းခါနီးမွာလည္း “ဒီေန႔ျပဳေသာ ကုသိုလ္အဖို႔ကို ဤရုံးကို ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္အေပါင္းအား လည္းေကာင္း၊ ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္အေပါင္းအား လည္းေကာင္း၊ အမွ် အမွ် အမွ် ေပးေ၀ငွပါ၏။ အမွ် အမ်ွ အမွ် ယူေတာ္မူၾကပါ” လို႔ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြကိုလည္း အမွ်ေပးေ၀လိုက္ပါဦး။

တကယ္လို႔ ဘ၀မွာ အခက္အခဲတစ္စံုတစ္ရာနဲ႔ ႀကံဳလာတဲ့အခါ ကိုယ္ေန႔စဥ္ အမွ်ေပးေ၀ခဲ့တဲ့ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြကို တိုင္တည္ၿပီး အကူအညီ ေတာင္းလို႔လည္း ရပါတယ္။ အမွ်ေပးေ၀ထားတဲ့ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြကလည္း ကူညီမစမွာပါ။

ေရေသာက္တဲ့အခါတိုင္း “ဤေရေအးျမသလို ငါ့ရဲ႕လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရုံးသူရုံးသားေတြလည္း စိတ္ေကာ ရုပ္ေကာ ေအးျမၾကပါေစ” လို႔ ေမတၱာပို႔ ေသာက္မယ္။ အားတဲ့အခါေလးေတြမွာလည္း မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး “ဒီရုံးမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ ရုံးသူရုံးသားအားလံုး ကိုယ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊ အစစအရာရာ အဆင္ေျပၾကပါေစ” လို႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ရုံးသူရုံးသားေတြကို သီးသန္႔ သီးျခားေလး ၀တ္တစ္ခုလိုထားၿပီး ေမတၱာပို႔ေပး ေနလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ ကိုယ္က သူတို႔ရဲ႕ ေမတၱာကို လိုခ်င္ရင္ ကိုယ္က အရင္ေပးရမွာပါ။

ေတြ႕ၾကဆံုၾကတယ္ဆိုတာလည္း တကယ့္ခဏေလးပါ။ တစ္သက္လံုး ေတြ႕မေနၾကပါဘူး။ အခ်ိန္ေစ့ေတာ့လည္း ခြဲၾကရမွာပါ။ ေတြ႕ခိုက္ဆံုခိုက္ေလးမွာ ေမတၱာနဲ႔ေနၾကတာေတာ့ အေကာင္းဆံုးေနထိုင္မႈပါပဲ။

အဲဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ မထားသင့္တဲ့ စိတ္ေတြထားၿပီး ေသသြားရင္ ေရာက္ရာဂတိက သိပ္ၿပီးမေကာင္းႏိုင္ပါဘူး။

ကုသိုလ္ဆိုတာ ရွင္တစ္ေထာင္ ရွင္တစ္ေသာင္းျပဳေပးမွ၊ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ေဆာက္လွဴမွ ကုသိုလ္မဟုတ္ပါဘူး။ စာ၀တ္ေနေရးအတြက္ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြဟာလည္း စိတ္ထားတတ္ရင္ ကုသိုလ္ေတြပါပဲ။ ဘာမွ မခက္လွပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ကေလးကို အမည္ေလး ေျပာင္းတပ္ေပးလိုက္ရုံပါပဲ။ စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာင္းေပးရတာဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း မပင္ပန္းပါဘူး။

အရာ၀တၱဳေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စိတ္ကပဲနာမည္ေတြ လိုက္တပ္ထားတာပါ။ စိတ္တပ္ထားတဲ့ နာမည္ေလးေတြကို ကိုယ္က သတိနဲ႔ျပန္ၿပီး နာမည္ေလး ျပန္ေျပာင္းတပ္လိုက္ရုံပါပဲ။ ရုံးမွာလုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြကို ဒါေတြဟာ ကုသိုလ္ေတြလို႔ နာမည္ေျပာင္းတတ္လိုက္ရုံပါပဲ။ မခက္ပါဘူး။

အဲဒီလိုသာ ကိုယ့္စိတ္ကေလးကို က်င့္က်င့္ေပးသြားရင္ မၾကာခင္မွာ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမွာပါ။ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္တဲ့သူကို ေနရာတိုင္းက လိုခ်င္ၾကပါတယ္။

ဒီလိုပါပဲ။ အက်င့္ဆိုတာ က်င့္က်င့္ၿပီး ယူသြားရတာပါပဲ။ အက်င့္ဆိုတာ က်င့္ပါမ်ားသြားရင္ အထံု ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ အထံုျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အထူးေၾကာင့္ၾကစိုက္စရာ မလိုေတာ့ဘဲ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အလိုလို ေမတၱာစိတ္ကေလး ညြတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေမတၱာစိတ္ရွိေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာဟာၾကည္ၿပီး သိပ္သိသာေနတတ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာၾကည္ေနတဲ့အတြက္ ျမင္ရတဲ့လူတိုင္းကလည္း အလိုလိုခ်စ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေသတဲ့အခါက်ရင္လည္း နတ္ျပည္ကို ေရာက္ရဦးမွာပါ။

***********

ကဲ …. စာဖတ္သူ၊ မနက္ျဖန္ကစၿပီး ရုံးတက္ရင္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေမတၱာစိတ္ကေလးညြတ္ၿပီးလုပ္ေတာ့ေနာ္။ ရာထူးေတြ ျမန္ျမန္တိုးၿပီး လူခ်စ္လူခင္မ်ားသြားေအာင္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေသတဲ့အခါမွာလည္း တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ ……………လို႔ပါ။

ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ)