ေရွးက ပညာရွိေတြဟာ ပေစၥကဗုဒၶါေတြအား
ဆားမပါ၊အဆီ အေစး မပါ ၊တင္လဲ မပါတဲ့ မုေယာမုန္႔ကို
လွဴၿပီး အဲဒီအလွဴရဲ႕အက်ဳိးေၾကာင့္ ဒုတိယဘဝ
(ေနာက္ဘဝ)မွာယူဇနာသံုးရာရွိတဲ့
ကာသိတိုင္းမင္းစည္းစိမ္ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။

ေရွးအခါက ဗာရာဏသီျပည္မွာ ျဗဟၼဒတၱမင္း
အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခါ ဘုရားေလာင္းဟာ ဆင္းရဲတဲ့
အမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးမွာ ျဖစ္ၿပီး အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ
သူေဌးတစ္ေယာက္ကို မွီၿပီး အခစားအလုပ္လုပ္ကာ
အသက္ေမြးတယ္။ ဘုရားေလာင္းဟာ တစ္ေန႔မွာ
“ငါ နံနက္စာအတြက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္”လုိ႔ၾကံကာ
ေစ်းအတြင္းက မုေယာမုန္႔ခဲ(၄) ခုကိုယူၿပီး အလုပ္ရွိရာကို
သြားတယ္။ ပေစၥကဗုဒၶါ (၄) ပါး ဆြမ္းခံလွည့္လည္ဖုိ႔
ဗာရာဏသီၿမိဳ႕ဆီ ေရွ႕ရွဳလာေနၾကတာကို ျမင္သြားၿပီး
“ဒီပေစၥကဗုဒၶါေတြဟာ ဆြမ္းကိုရည္ရြယ္ၿပီး
ဗာရာဏသီကို သြားေနၾကတယ္။ ငါ့မွာလည္း
ဒီမုေယာမုန္႔ခဲ(၄) ခုရွိေနတယ္။ ငါဟာ ဒီမုန္႔ေတြကို
ဒီပေစၥကဗုဒၶါေတြ အား လွဴရရင္ ေကာင္းမွာပဲ”
လုိ႔ၾကံတယ္။

အဲဒီ ပေစၥကဗုဒၶါေတြထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး
ရွိခိုးကာ “အရွင္ဘုရားတုိ႔ တပည့္ေတာ္ရဲ႕လက္မွာ
ဒီမုေယာ မုန္႔ခဲ (၄) ခု ရွိပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ဟာ
ဒီမုန္႔ေတြကို အရွင္ဘုရားတုိ႔အား လွဴပါတယ္။
ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ရဲ့ အလွဴကို
ခံယူေတာ္မူၾကပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ဒီေကာင္းမွဳဟာ
တပည့္ေတာ္ အတြက္ ကာလ ၾကာရွည္စြာ
စီးပြားခ်မ္းသာအလုိ႔ငွာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္”
လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။

ဘုရားေလာင္းဟာ ပေစၥကဗုဒၶါေတြရဲ႕ လက္ခံမႈကို သိၿပီး
သဲကို ျမင့္ေမာက္ေအာင္ လုပ္ခိုင္းၿပီး ေနရာ (၄) ေနရာ
ခင္းတယ္။ အဲဒီ ေနရာေတြရဲ့ အေပၚမွာ ခ်ဳိးထားတဲ့
သစ္ခက္ေတြကို ျဖန္႔ခင္းတယ္။ ပေစၥကဗုဒၶါေတြကို
အစဥ္အတိုင္း ထိုင္ေစပါတယ္။ ဖက္ခြက္နဲ႔ ေရကို
သယ္ေဆာင္ၿပီး အလွဴေရစက္ခ်တယ္။
သပိတ္ (၄) လံုးထဲမွာ မုေယာ မုန္႔ခဲ (၄) ခုကို
တည္ေစျပီး ရွိခိုးကာ
“အရွင္ဘုရားတုိ႔ ဒီမုန္႔ေတြကို လွဴရတဲ့
အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတဲ့အိမ္မွာ မျဖစ္ပါေစနဲ႔
ဘုရား။ အကုန္သိတဲ့ ဉာဏ္ရဖုိ႔အတြက္
အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ပါေစ”လုိ႔ေလွ်ာက္တယ္။
ပေစၥကဗုဒၶါေတြက ဘုဥ္းေပးၾကတယ္။
ဘုဥ္းေပးၿပီးတဲ့အခါ အႏုေမာဒနာျပဳၿပီး ပ်ံတက္ကာ
နႏၵမူလကေတာင္ဝွမ္းကိုပဲ ႂကြသြားၾကပါတယ္။

ဘုရားေလာင္းက လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ပေစၥကဗုဒၶါကို
အာရံျပဳကာ ပီတိကို ယူတယ္။ ပေစၥကဗုဒၶါေတြ
ျမင္ကြင္းက ကြယ္ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ
သူ႔အလုပ္ကို သြားတယ္။တစ္သက္လံုး ဒါနကို
အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့ကာ ေသသြားတယ္။
အဲဒီဒါနရဲ႕ အက်ဳိးေၾကာင့္ ဗာရာဏသီမင္းရဲ႕
မိဖုရားေခါင္ႀကီး ဝမ္းဗိုက္မွာ ျဖစ္တယ္။
ျဗဟၼဒတၱမင္းသားလုိ႔ နာမည္ မွည့္ၾကတယ္။

မင္းသားဟာ သူ႔ေျခေထာက္နဲ႔ သြားခ်ိန္ကစၿပီး
“ငါဟာ ဒီၿမိဳ႕မွာပဲ အခစား အလုပ္သမားျဖစ္ကာ
အလုပ္ကိုသြားတဲ့အခါပေစၥက ဗုဒၶါေတြအား မုေယာမုန္႔ခဲ
(၄) ခုကို လွဴခဲ့ၿပီး အဲဒီအလွဴရဲ႕ အက်ဳိးေၾကာင့္
ဒီေနရာမွာျဖစ္တယ္”လုိ႔ ၾကည္လင္တဲ့မွန္ထဲက
မ်က္ႏွာရိပ္လို ေရွးဘဝကျပဳခဲ့သမွ် အားလံုးကို
ဇာတိႆရဉာဏ္(ေရွးဘဝကို အမွတ္ရ မွတ္မိတဲ့ဉာဏ္)
နဲ႔ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ရတယ္။ ဘုရားေလာင္းဟာ
အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ တကၠသိုလ္ကို သြားၿပီး
အတတ္အားလံုးကို သင္ယူကာ ျပန္လာတယ္။
သင္ယူခဲ့တဲ့ အတတ္ကိုဖခင္အား ျပတယ္။
ဖခင္က သေဘာက် အားရၿပီး အိမ္ေရွ႕မင္းအရာမွာ
ထားတယ္။ေနာင္အခါ ဖခင္ကြယ္လြန္ေတာ့
မင္းအျဖစ္မွာ တည္တယ္။

အဲဒီအခါသူ႔ အတြက္ေကာသလမင္းရဲ႕ သမီးလွကို
ေဆာင္ယူကာမိဖုရားေခါင္ႀကီး ျပဳလုပ္ၾကတယ္။
ထီးတင္ မဂၤလာျပဳလုပ္တဲ့အခါ သူ႔ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို
နတ္ၿမိဳ႕လို တန္ဆာဆင္ၾကတယ္။ ဘုရားေလာင္းမင္းက
ၿမိဳ႕ကိုလက္ယာရစ္လွည့္လည္ျပီး တန္ဆာ ဆင္ထားတဲ့
ျပာသာဒ္ေပၚတက္ကာ ျပာသာဒ္အျပင္ႀကီးရဲ့ အလယ္မွာ
စိုက္ထူထားတဲ့ ထီးျဖဴရွိတဲ့ ပလႅင္ေပၚ တက္ကာ
ထိုင္တယ္။
ဝိုင္းရံၿပီး တည္ေနတဲ့ တစ္ဖက္က အမတ္ေတြ၊
တစ္ဖက္က စည္းစိမ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိၿပီး က်က္သေရ
တင့္တယ္ စံပယ္မႈေတြနဲ႔ ေတာက္ပေနတဲ့ ပုဏၰား၊
သူႂကြယ္ စသူေတြ၊ တစ္ဖက္က လက္ေဆာင္အမ်ဳိးမ်ဳိး
ယူလာျကတဲ့ၿမိဳ႕ကလူေတြ၊ တစ္ဖက္က တန္ဆာ
ဆင္ထားတဲ့ နတ္သမီးအေပါင္းနဲ႔တူတဲ့ ကေခ်သည္
မိန္းမေပါင္း တစ္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္။
အဲဒီ အလြန္ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ က်က္သေရစည္းစိမ္ကို
ၾကည့္ရင္းသူ႔ရဲ႕ေရွးကံကို အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့မိတယ္။

“ဒီေရႊအစိုင္အခဲ၊ ေရႊပန္းကံုးပါတဲ့ ထီးျဖဴ
ဒီဆင္ယာဥ္၊ ျမင္းယာဥ္၊ ရထားယာဥ္ေထာင္ေပါင္း
မ်ားစြာ၊ပတၱျမား၊ ပုလဲ စတာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့
အႏွစ္တိုက္ခန္းေတြ၊စပါးအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ ျပည့္ေနတဲ့
ေျမႀကီး၊ နတ္ သမီးေတြနဲ႔ တူတဲ့ မိန္းမေတြ၊
ငါ့ရဲ႕ဒီစည္းစိမ္အားလံုးဟာ အျခားရဲ႕
ဥစၥာ မဟုတ္။ ပေစၥကဗုဒၶါ (၄) ပါးအား ေပးလွဴခဲ့တဲ့
မုေယာမုန္႔ခဲ (၄) ခုရဲ႕ဥစၥာပဲ။ ပေစၥကဗုဒၶါေတြကို
မွီၿပီး ငါဟာ ဒီစည္းစိမ္ကို ရထားတယ္”
လုိ႔ ပေစၥကဗုဒၶါေတြရဲ႕ဂုဏ္ကို အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့ၿပီး၊
သူ႔ကံ ကို ထင္ရွားေအာင္ လုပ္တယ္။
အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့တဲ့ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးဟာပီတိနဲ႔
ျပည့္ေနတယ္။
【ဇာတ္၊ ႒၊ တ၊ ၃၈၅】

ဘုရားေလာင္းကပေစၥကဗုဒၶါေတြအား လွဴၿပီးတဲ့အခါ
“သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ရဲ့ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ပါေစ”
လုိ႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ပေစၥကဗုဒၶါေတြက မုေယာမုန္႔ကို
ဘုဥ္းေပးၿပီးတဲ့အခါ ဆုေပးပါတယ္။
ဘုရားေလာင္းက ပေစၥကဗုဒၶါေတြအေပၚ
ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားကာ ပီတိေတြ ေဝျဖာေနပါတယ္။
ဘုရားေလာင္းမွာ အလိုခ်င္ဆံုးအရာကာ
“သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္” ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ သူျပဳသမွ် ေကာင္းမႈအားလံုးဟာ
သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကိုရဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဘုရားေလာင္း ဟာ ဆင္းရဲသားဘဝကေန
ရွင္ဘုရင့္သားဘဝကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ပေစၥက ဗုဒၶါ (၄) ပါးအား မုေယာမုန္႔ခဲ (၄) ခုကို
လွဴခဲ့တဲ့ေကာင္းမႈရဲ႕ အစြမ္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားေလာင္းဟာ ရွင္ဘုရင့္သားဘဝကို ေရာက္တဲ့အခါ
သူ႔ရဲ႕ ေရွးဘဝက အေျခအေနေတြကို ျပန္လည္
အမွတ္ရေနပါတယ္။ မွတ္မိ ေနပါတယ္။
ဇာတိႆရဉာဏ္ကို ရေနပါတယ္။ လူဝင္စားလုိ႔
အေခၚခံရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ဇာတိႆရဉာဏ္ကို
ရၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ပါ တယ္။ လူဝင္စားဆိုတဲ့
ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ေရွးေရွးဘဝေတြက
အေျခအေနေတြကို ေျပာျပတတ္ၾကပါတယ္။
ဘုရားေလာင္းဟာ ရွင္ဘုရင္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ
သူ႔ရဲ႕ ႀကီးက်ယ္လွတဲ့ စည္းစိမ္ႀကီးနဲ႔
မႀကီးက်ယ္ခဲ့တဲ့အလွဴကို ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ေနပါတယ္။
အေၾကာင္းကံက မႀကီးက်ယ္ေပမယ့္ အက်ဳိးက
ႀကီးက်ယ္လြန္းေနလုိ႔ အံ့ဩဝမ္းသာျဖစ္ေနပါတယ္။

ဘုရားေလာင္း ရွင္ဘုရင္ဟာ ႀကီးက်ယ္လွတဲ့ စည္းစိမ္ကို
ၾကည့္ၿပီး ပေစၥကဗုဒၶါေတြရဲ့ ဂုဏ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္
ေအာက္ေမ့ကာ ပီတိေတြေဝခဲ့ပါတယ္။
အလွဴလွဴၾကတဲ့အခါ လွဴဖြယ္က နည္းနည္း၊
မ်ားမ်ား ေကာင္းေကာင္း၊ မေကာင္းေကာင္း
စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစရပါတယ္။ အလွဴခံေတြရဲ႕
ဂုဏ္ကို ဆင္ျခင္ရပါတယ္။ ေစတနာသံုးတန္
သန္႔စင္ရပါတယ္။အက်ဳိးကို ယံုၾကည္ရပါတယ္။
အဲဒီအေနအထားနဲ႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ေကာင္းမွာ
လွဴရရင္ ႀကီးက်ယ္တဲ့
အက်ဳိးကို ရရေတာ့တာပါပဲ။

၁။ဂုဏ္ရွိလွဴခံ၊ဂုဏ္တန္တန္၊ဧကန္ဆင္ျခင္ရပါသည္။
၂။ စိတ္ၾကည္လင္ကာ၊ ေစတနာ၊ သံုးျဖာ သန္႔ရသည္။
၃။ အလွဴအက်ဳိး၊ ျဖစ္ေပၚရိုး၊ေမွ်ာ္ကိုး ယံုၾကည္သည္။
၄။ ထိုသုိ႔ ျဖစ္လွ်င္၊ က်ဳိးေပးအင္၊လြန္ပင္ ႀကီးမားသည္။
-【စာရုိက္ပူေဇာ္သူ - Admin Team of
Young Buddhist Association】
-【သာမေဏေက်ာ္ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼိကာလကၤာရာဘိဝံသ-
သာမေဏေက်ာ္မဟာဂႏၶာရံုေက်ာင္းတုိက္